1
آدام یونیک از همان کودکی آموخته بود که تنهایی کارهایش را انجام دهد . دوست نداشت چیزی را با کسی شریک شود . ترجیح می داد خودش باشد و خودش . حتی آن روز هم که شروع کرد به ساختن آن مجموعه ، میدانست که دست تنها ، مدتها ساختنش طول خواهد کشید .
از روزی که فکر ساختن آن مجموعه آمد سراغش از خواب و خوراک افتاده بود . شب ها می نشست حساب کتاب می کرد . آدام همه در آمدش را گذاشت روی این کار . مجله ها و کتاب های علمی را درو کرد . حتی جامعه شناسی ها و روان شناسی ها هم شانسی برای فراموش شدن نداشتند . هر شب تا صبح نسخه کامپیوتری اش را طراحی می کرد .
چند ماهی گذشت تا نسخه کامپیوتری آماده شد . نتیجه کار راضی کننده به نظر می رسید . چند قطعه را که بی مصرف می نمودند حذف کرد و چیزهای دیگری طراحی کرد . همه اجزا به درستی کار می کردند . مدل کامپیوتری از اولین خط برنامه شروع کرد به کار کردن . اولین تپش روی صفحه مونیتور اتفاق افتاد و بعد تپشی دیگر .
حالا باید همزمان با آن که نسخه کامپیوتری طی روزها امتحانش را پس می داد و اصلاح می شد نسخه ای آزمایشی می ساخت .
2
به وسایل و ابزاری که نیاز داشت فکر کرد . مواد و چیزهایی لازم داشت که بی شک هزینه زیادی باید برایشان پرداخت می شد .اما خوشبختانه به خاطر شغل تحقیقاتی پر درآمدش و همینطور عایدی نه چندان کوچکی که از ارثیه خانواده ، ماهیانه به حسابش واریز می شد ، تهیه چیزهایی که نیاز داشت ، زیاد سخت نبود . از فکر چیزی که قرار بود ساخته شود به وجد آمد .
از پشت کامپیوتر بلند شد . کش و قوسی به خودش داد و رفت پشت پنجره . به ماشین ها نگاه کرد . شب شده بود و شیشه دو جداره آپارتمان ، کوچک ترین صدای بیرون را در خود خفه می کرد . آن همه شلوغی در سکوتی مرگ بار در جریان بود . چشمش لغزید روی پنجره آپارتمان های روبرو . پشت پنجره ها انواع افعال در جریان بود . خواندن ، دیدن ، بوسیدن ، رفتن ، آمدن ، پختن ، دعوا کردن ، بازی کردن ، خوابیدن و هزار تای دیگر . . .
یک دنیا آدم و فعل توی پنجره ها در تکاپو بودند . خیلی وقتها تفریحش نگاه کردن به آن پنجره ها بود . روزی که برای اولین بار آنجا آمده بود نماینده آژانس املاک انگار از نمایش بزرگی پرده برداری کند ، پرده ها را کنار زده بود :مطمئنا شب ها حوصله تون سر نخواهد رفت .
و بعد به پنجره آپارتمان ها اشاره کرده و با چشمکی ادامه داده بود : البته مشروط بر این که شما چیزی برای مخفی کردن نداشته باشید پیشنهاد شماره یک من به شما همین آپارتمان است ، آقای یونیک .
و بعد با حرکتی نمایشی صورتش را به پنجره چسبانده بود : نگاه کنید ، نگاه کنید انگار خانم جوانی حوله حمامش را فراموش کرده .
3
دو سالی می شد که آپارتمان را خریده بود . خانم اولین پنجره طبقه هفتم همیشه حوله حمامش را فراموش می کرد . و آقای پنجره هفدهم طبقه یازده گاهی با خانم پنجره سوم طبقه ششم شام میخورد . و پسر بچه پنجره سی ام همان طبقه هنوز از نقاشی کردن روی دیوارها دست نکشیده بود . . .
4
خانه اش آرام آرام به یک آزمایش گاه کوچک مبدل شد . مایع درون لوله های آزمایش که صبح تا شب پر و خالی می شدند ، ترکیب می شدند یا روی صفحه لرزان مخلوط می شدند . و کامپیوتر هایی که همیشه در حال محاسبه بودند و او که با فنجان نسکافه اش پشت مونیتور ها ، لوله ها و دستگاه ها از این طرف به آن طرف می رفت .
خوشبختانه آن روز علم آنقدر پیشرفت کرده بود که او بتواند آنچه را می خواهد میان کتاب ها پیدا کند . تعجب می کرد چطور تا آن روز ساختن چنین چیزی از ذهن این همه دانشمند دور مانده است . و البته از این موضوع خوشحال هم بود . می توانست اختراعش را به ثبت برساند . اما کاربردش چه بود ؟ چرا مردم باید برای چنین چیزی که به طور حتم ارزان هم نبود پول پرداخت می کردند ؟
از پنجره به بیرون نگاه کرد . خانم اولین پنجره طبقه هفتم انگار به جایی که او ایستاده بود نگاه می کرد . فنجانش را ذره ای بالا آورد و سرش را تکان داد که یعنی خوش و بشی کرده باشد . اما خانم پنجره اول انگار ندیده باشد نگاهش لغزید روی پنجره های دیگر .
فکر کرد آپارتمانش با آن همه دستگاه و لوله باید از پنجره های روبرو جای عجیبی به نظر برسد . آها . . . می توانست یک آکواریوم باشد . اما نه میتوانست یک بازی باشد یا یک سرگرمی ، برای بزرگ سالها . یا حتی یک نمونه آموزشی که توی مدارس استفاده بشود . اما برای این کار لازم بود چند چیز به آن اضافه شود . چیزی مانند اهرم کنترل . به کامپیوتر اصلی نگاه کرد . نسخه کامپیوتری برنامه اش در خود می جوشید و پیش می رفت . برنامه ای که نوشته بود وقتی به آخرین خط فرمان میرسید خاموش می شد . تنها یک آکواریوم بود . یک هسته شفاف . فقط میتوانستی نگاهش کنی و یا حداکثر نابودش کنی .
5
کار را متوقف نکرد . سخت روی مواد و برنامه ها کار میکرد و تنها ، زمانی که پشت پنجره می ایستاد فرصت داشت به اهرم ها فکر کند . اهرم ها مشکل بزرگی بودند برای فروختن هسته اش . اما حتی اگر درباره اهرم ها به نتیجه ای هم نمی رسید باید آن را می ساخت .
سالها گذشت . در مورد مواد به نتایج جالبی دست پیدا کرده بود . نیازش به مراجعه به کتاب ها بسیار کم شده بود و می توانست ادعا کند چیز هایی بیش از کتاب ها در مورد مواد می داند اما هنوز برای اهرم راه حلی پیدا نکرده بود .
6
یک روز ، پشت به پنجره ایستاده بود و داشت به همه آن وسایل نگاه می کرد . هسته بدون اهرم تقریبا برای اولین تپش آماده بود . باید چیزی آن را از حالت ماشینی خارج می کرد . باید چیزی به آن شکل واقعی می داد . شکلی باور کردنی ، تغییر پذیر و پویا . شکل یک دنیای واقعی . چیزی که بتواند تصمیم بگیرد و تغییر بدهد . چیزی مثل ، مثل فکر .
خودش بود . تنها ماده ای که کم داشت همین بود . فکر میتوانست اهرم باشد . تکان بدهد ، خراب کند ، بسازد . آرامشی عجیب احساس کرد . آخرین ماده را برای جهانش پیدا کرده بود . ذره ای از فکر خودش که پخش میشد توی هسته میتوانست نظم ماشینی آن را به هم بزند و حالتی غیر قابل پیش بینی به آن بدهد . یک سرگرمی بزرگ . تنها یک قدم دیگر باقی بود . راهی برای آن که بتواند فکرش را وارد هسته کند .
. . .
7
چراغ ها روشن شد . معلم کلاهک فلزی ای که روی چشم هایش را پوشانده بود برداشت : خوب ، بچه ها کلاهک هاتون رو بردارین .
بچه ها کلاهک ها را برداشتند . بعضی خوشحال بودند ، بعضی غمگین و بعضی بی تفاوت .
معلم ادامه داد : خوب ؟ کی میخواد اول از همه شروع کنه ؟
دخترک ریز نقشی با صدای ویز مانندش همیشه اول از همه شروع می کرد : خانوم ، اسم من ایو بود . اولش یه زندگی معمولی داشتم . کودکستان ، مدرسه ، دانشگاه و بعد هم یک شغل معمولی و . . . و . . . فراموش کار هم بودم .
معلم گفت : خوب ؟ این فراموش کاری به تو توی زندگیت ضربه میزد ؟
دخترک کمی فکر کرد : ضربه که میزد ، باعث شده بود نتونم آدم موفقی باشم . اما یه دفعه توی زندگیم یه اتفاقی افتاد که همه چیز زیر و رو شد .
: و این اتفاق چی بود ؟
دخترک ویز کرد : خوب راستش خیلی عجیب و باور نکردنی بود . من توی یه آپارتمان زندگی می کردم . و توی آپارتمانی که روبروی خونه من بود یه آقایی زندگی میکرد که اسمش آدام بود . آقای آدام دانشمند بود . من گاهی اونو میدیدم که با فنجونش ایستاده و آپارتمان منو نگاه می کنه . اما یه روز یه دفعه این آقای آدام دم در آپارتمان من سبز شد . خیلی دست پاچه بود . یه هسته ساخته بود و ازم خواست باهاش برم توی هسته زندگی کنم .
معلم به کلاهکش اشاره کرد : منظورت اینه که یه هسته مثل همین ؟
دخترک سرش را تکان داد : مثل این که نه . یه دستگاه خیلی ابتدایی بود و هنوز آدام کشف نکرده بود که وقتی وارد هسته میشه چطوری میتونه ازش بیاد بیرون .
: تو قبول کردی ؟
: قبول کردم و با آدام وارد هسته شدیم . افتادیم توی یه سیاره . و دقیقا مثل همین هسته هایی که خودمون ازشون استفاده میکنیم کاملا فراموش کردیم که از کجا اومدیم . همه چیز غریب و تازه بود . من و آدام توی یه سیاره تنهای تنها بودیم و . . .
صدای زنگ در سالن پیچید .
همهمه بچه ها بلند شد و با سر و صدا شروع کردند به بیرون رفتن از سالن . دخترک کلاهک را سر جایش روی صندلی گذاشت و راه افتاد به سمت حیاط . کسی از پشت دستش را گرفت . برگشت . پسرک تازه وارد کلاسشان بود .
پسرک گفت : من آدام بودم .
دخترک خندید : چرا اومدی سراغ من ؟
پسرک گفت : از فراموش کاریت خوشم میومد و از . . .
پسرک خجالت کشید ادامه اش بدهد .
دهانش را چسباند به گوش پسرک : به کسی نگو توی اون سیاره چی گذشت .
ایو = eve
آدام = adam
